به سوی ساحلی دیگر

سکوت....!!!

مهسا — Tue, 01 May 2012 11:14:00 GMT

وقتی صدایم به کسی نمی رسد فریاد چرا؟؟؟

سکوت می کنم...شاید از این سکوت حرفی برآید به بلندای فریادی که از عمق جان بلند می شود!

حر هایم را بخوان بی آنکه صدایم را بشنوی....

حر فهایم در میان همین چند سطر جا خوش کرده است....

غصه های روزگار...

مهسا — Sat, 21 Apr 2012 06:20:00 GMT

کوچکتر که بودم تنها غصه زندگیم عروسکی بود که برادر کوچکترم از پنجره بیرون انداخته بود و من دیگه اونو نداشتم.کمی که بزرگتر شدم بخاطر دعوای معلم و درس نخواندن و نمره کم گرفتن گریه می کردمو غصه می خوردم.آن روزها نمی فهمیدم قدر دوران کودکی را دانستن یعنی چه؟!هر بار که این جمله را از بزرگترها می شنیدم با خودم می گفتم:چی میگن اینا؟؟؟دلشون خوشه!!اخه تا کی مشق و درس خوندن!!خودشون بزرگ شدن دیگه مشق نمی نویسند هی هم میگن بچه ای غصه ای نداری که...

خوشا به حال همان روزها....

غصه خوردن برای تمام آدمها هست...کوچک و بزرگ هم ندارد.گاهی غصه ای می آید و تمام می شود گاهی باید لحظه به لحظه غصه خورد!!گاهی چنان روزگار به آدم فشار می آورد که آدم میگه مگه از این بدتر هم می شود؟اما شاید این روزها, روزهای خوبمان باشد...

مثل همان روزهای کودکی.....

روزگار من....!!!

مهسا — Mon, 20 Feb 2012 09:45:17 GMT

روزگارم بد نیست

دست هایم خالی است

از طلوع فردا.....

من قدم بردارم !!!

به شب شب شکنان

شاید امروز و شاید فردا....!!!!

خاطرات من....

مهسا — Sat, 07 Jan 2012 17:23:55 GMT

بخوان مرا...

خط به خط...

از میان دفتر خاطراتم...

از میان سکوتی که در برابر حرفهایم می کنم..

بخوان مرا...

من هنوز هم کنار آلبوم خاطراتم جاخوش کرده ام...

بخوان مرا....

جایی برای فریاد...!!!!

مهسا — Fri, 23 Dec 2011 21:14:00 GMT

قبل تر از این ها وقتی به فریاد فکر می کردم تنها جایی که در ذهنم تداعی می شد قله یک کوه بود.کوهی بلند شاید به بلندی همین دماوند خودمان.که به هزار زور و سختی برسی آن بالا و فریاد بزنی که آهاااای خداااایااااااا.....یا یه چیزی تو همین مایه ها!!!گرچه بعید میدونم بالا رفتن از ارتفاعی اینچنین نایی برای فریاد باقی بگذاره!!

اما حالا بعد از گذشت اندک زمانی می بینم که میشه خیلی راحت تر از این ها هم فریاد زد وچه بسیارمکان هایی برای داد و بیداد....!!!

فریاد فقط صدایی بلند نیست.

فریاد می تواند حرفی باشد که بر روی کاغذ حک می شود حتی با ریزترین خط ها!

می تواند یک نگاهع خاموش باشد در چشمان کسی که به قول قدیمی ها گوشش به حرف های تو بدهکار نیست!

کمی که شادتر به آن نگاه می کنم می بینم فریاد می تواند لبخندی باشد که از ذوق برلبانت نقش می بندد....!!

لازم نیست برای فریاد زدن حنجره ای پاره شود!

تنها خطی, نگاهی,اشاره ای, محبتی و لبخندی کافیست.....!!

رسید موعد مقرر تقدیر ما.....!!!!

مهسا — Sat, 03 Dec 2011 06:48:59 GMT

رفتم مرا ببخش و مگو او وفا نداشت

راهی به جز گریز برایم نمانده بود

این عشق آتشین پر از درد و بی امید

در وادی گناه و جنونم کشانده بود

رفتم که داغ بوسه پر حسرت تو را

با آبهای دیده ز لب شست و شو دهم

رفتم که ناتمام بمانم در این سرود

رفتم که با نا گفته به خود آبرو دهم

رفتم مگو مگو که چرا رفت ننگ بود

عشق منو نیاز تو سوز و ساز ما

از پرده خموشی و ظلمت چو نور صبح

بیرون فتاده بود به یک باره راز ما

رفتم که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

در لابه لای دامن شبرنگ زندگی....

رفتم که در سیاهی یک گور بی نشان

فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

من از دو چشم روشن و گریان گریختم

از خنده های وحشی طوفان گریختم

از بستر وصال بهآغوش سرد هجر

آزرده از ملامت وجدان گریختم

ای سینه از حرارت سوزان خود بسوز

دیگر سراغ شعله آتش ز من مگیر

میخواستم که شعله شوم سرکشی کنم

مرغی شدم به کنج قفس خسته و اسیر

روحی مشوشم که شبی بی خبر ز خویش

در دامن سکوت به تلخی گریستم

نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها

دیدم که لایق عشق تو و گفته تو نیستم

فروغ فرخ زاد

میروم....میروم که گم شوم چو یکی قطره اشک....

روزگارتان شاد باد.....

قاصدک.......

مهسا — Wed, 22 Jun 2011 19:45:35 GMT

قاصدک!

هان چه خبر آوردی؟

خوش خبر باشی اما اما

گرد بام و در من،بی بی ثمر می گردی

انتظار خبری نیست مرا

نه زیاری نه ز دیار و دیاری__باری،

برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس،

برو آنجا که تو را منتظرند.

قاصدک!در دل من،

همه کورند و کرند.

دست بردار از این در وطن خویش غریب،

قاصد تجربه های همه تلخ،

با دلم می گوید

که دروغی تو دروغ،

که فریبی تو فریب.

قاصدک!هان! ولی...آخر...ای وای!

راستی آیا رفتی با باد؟

باتوام،آی کجا رفتی؟آی...!

راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟

مانده خاکستر گرمی،جایی؟

در اجاقی_طمع شعله نمی بندم_خردک شرری هست هنوز؟

قاصدک!ابرهای همه عالم شب و روز

در دلم می گریند.

روزها ی دور....روزهای نزدیک....!!!

مهسا — Tue, 10 May 2011 22:13:59 GMT

از کوچه ها و پس کوچه های این شهر می گذرم!می دانم چه می خواهم.می دانم کجاست اما پیدایش نمی کنم.

خانه ای را که درآن کودکی کرده ام!روزهایی را که درآن نقاشی کرده ام و اکنون میان دفتر خاطره هایم،در میان سطر هایی خط خطی جا خوش کرده اند.تمام این شهر کوچک عوض شده است.دیگر نمی شود گفت که اینجا یک شهرستان است!!!!نه...!!

حال و هوای خاصی دارم.عبور این خاطره های محو از ذهنم آسمان چشمانم را بارانی میکند.انگار دارم به همان خانه نزدیک می شوم.حال و هوایم عوض می شود.سر کوچه می ایستم.انتهای کوچه،همان خانه آجری،خانه خاطره هایم است.خانه مادربزرگم.

می ایستم.نمی دانم چرا اما ابر های دلم در هم گره می خورند.هوای وجودم بغض میکند.بر روی مژگانم شبنم بی قراری می نشیند.دختر بچه ای دوان دوان از کنارم عبور میکند.موهای قهوه ای رنگش را بافته است.پیراهن قرمز رنگی به تن دارد.عروسکی کوچک هم در دست گرفته.می دود و شعر می خواند.چند قدم که از من دور شد روی زمین افتاد.عروسک از دستش جدا شد .پاهایش روی آسفالت کوچه کشیده شد و روی پا های نحیفش زخمی بر جای گذاشت.

دخترک از جایش بلند شد.نگاهی به پای زخمی اش انداخت.لبهایش را جمع کرد انگار او هم مثل من دلش هوای باران کرده بود.عروسکش را برداشت.دیگر طاقت نیاورد.گریه میکرد و پشت سر هم صدا میکرد:مادر بزرگ... مادر بزرگ...!!!

چشم هایم را برای لحظه ای بستم.صدای کودکانه اش در بند بند وجودم تکرار شد:مادر بزرگ!!!

چشم گشودم.اما دخترک دیگر آنجا نبود!!

به سمت همان راهی که رفت حرکت کردم.به انتهای کوچه که رسیدم صدای دخترک را می شنیدم.که گریه می کرد و می گفت:انقدر از این زمین بدم میاد...ببن با پاهام چیکار کرد؟مامان بزرگ باید بریم دعواش کنیم.

از بین در باز خانه به داخل آن نگاه کردم.پیر زنی را دیدم که بر لب حوض حیاط خانه نشسته بود با مهربانی دختر را در آغوش گرفته بود و بر دل و پای زخم دیده اش مرهم می گذاشت.اشک هایش را پاک می کرد.او را می بوسید و نوازشش می کرد.

-خانم.بفرمایید؟کاری داشتید؟

انگار مرا صدا می کردند!به خود آمدم.خودم را در میان چارچوب درب حیاط خانه ای دیدم.حیاط خانه ای که پر بود از وسایل بازی...تاب...سرسره...و بچه هایی که بچگی می کرند.نگاه هایی که به من خیره شده بودند.من که می گریستم و این گریه برای بچه ها غریب بود...آخه من که زمین نخورده بودم....مادرم دیر نکرده بود...دعوا هم که نکرده بودم.....فقط کودکی ام را جا گذاشته بود.در حیاط همین خانه....در آغوش مادر بزگ مهربانی که زخم پایم را بست.اشک هایم را پاک کرد.مرا بوسید و چه مهربان مرا نوازش کرد.جایش خالی است!!

جایش کنار همین حوض خالی است.حوض خانه ای که الان بی آب شده.حوض خانه ای که امروز یک عالمه دختر بچه و پسر بچه به جای من در آن بازی می کنند.

- خانم!با شما هستم!کاری داشتید؟؟برای دیدن خانه آمده ای؟

- نه نه! بله! خب راستش....من!من نوه صاحب خونه هستم.اومدم اینجا تا فقط خاطره هایم را مرور کنم.اینجا هنوز هم همان طوری است!!

- بله ما اینجا رو خیلی دست کاری نکردیم.یعنی خب آقای دکتر اجازه ندادن.فقط تونستیم رنگ بزنیم و این وسایلو بازی رو اینجا کار بزاریم.همین.شما نوه دختری هستید یا پسری؟

- من نوه ی دختری شون هستم.می تونم برم تو و داخلو ببینم؟

- خوشبختم.اول فکر کردم که شما به قصد خرید خونه اومدید.آخه ما اینجارو اجاره کردیم دایی تون هم می خواند که اینجارو بفروشند.

ببخشید که نمی تونتیم بریم تو و از شما پذیرایی کنیم آخه ...می دونید دیگه ...اینجا یه مهد کودکه و بچه ها....خب...

-بله میدونم...!میدونم...!می تونم همین جا تو حیاط بشینم؟فقط برای چند لحظه؟

-بله خواهش میکنم.پس با اجازتون میرم داخل خدانگهدار.

-خدانگهدار.

می بینی مادر بزرگ!!!خانه ای که همیشه در آنبه روی همه ما باز بود بی تو برای ما جایی ندارد.دیوار های این خانه بی روح شده اند...!حتی این همه رنگ و نقاشی کودکانه هم نمی تواند جای گرمی روح وجود تو را پر کند.دلم برایت تنگ شده....!برای قصه هایت.مهربانی هایت....!!!چقدر زود همه چیز به فراموشی سپرده خواهد شد.لابد ما هم چنین روزگاری خواهیم داشت.

خانه ای خواهیم ساخت در دل شهر،کنار این همه آدم اما آخر تنها وتنها تر از همیشه بیرون همان شهر دور از همه ی آدمها در خانه ای تنگ جایمان خواهند داد.

کاش آجر های خانه مان ناب باشد.

این آدم ها...!!!

مهسا — Tue, 10 May 2011 21:01:43 GMT

چه آدمهایی پیدا می شوند!!!آدمهای خوب!آدم های بد!!خوب ها و بدها هم هرکدام چند دسته اند.خوبی که کمی بدتر از خوب دیگری است و بدی که کمی خوب تر از بد دیگری است.

طیف آدمها نا معلوم است.بعضی تلخ اند و بعضی شیرین!گاهی شورو گاهی بی نمک.

واقعا چه آدمهایی پیدا می شوند.آدم های به ظاهر آدم.

کاش آدمیت را بیاموزیم!

سوال:از آن که آدم است یا آن که نیست!؟

تکرار پشت تکرار....!!!

مهسا — Thu, 05 May 2011 20:56:02 GMT

یک شرکت خصوصی،در حول و حوش دربند

یک مرد چند ساله؟!آن روز، عشق، لبخند

یک ماجرای ساده،چیزی شبیه اعجاز

در متن آن حوالی،شد عاشقانه آغاز

در ابتدای قصه،تشویش های ساده

دزدی نگاه کردن،لبخند بی اراده

دختر پر از غزل بود اما تکیده و لال

در پیش روی آن مرد،مانند میوه ی کال

آن روزهای زیبا،تفسیر واژه شرم

تکرار پشت تکرار،با صد تبسم گرم

زنجیر عرف و آیین،رسم و رسوم بی رنگ

در پیش راهشان بود صد راه سخت و پرسنگ

لعنت به این نظرها!افکار مردم پست

دنبال یک تناسب،در ظاهر دوتا مست

آن مرد سبز،خندید بر فکر پوچ مردم

بی مغز های غافل از گرمی تلاطم

می خواست روز آخر،چیزی بگوید انگار

دختر ولی چنین گفت:آقا خدانگهدار!

ده روز بعد اینجا،تصویر هفته پیش

همراه درد دوری در لابه لای تشویش

روز از نو روزی از نو،شب ها همه کویری

تا کی دوباره تنها از روی ناگزیری؟!

از روز،هفته،تقویم،دختر شده فراری

باران گرفته اینجا از فرط بی قراری

بی مرد شعر خیسش،تنها شده دوباره

ابری است آسمانش،ابری و بی ستاره!!!

« بر گرفته از کتاب:خودم را گوشه ای جا گذاشته ام انگار!نوشته:پرستو عوض زاده »